Umut ve Yaşam

 

 

 

Çok uzun aralıklarla buraya yazmadığımın farkındayım. Neden daha sık yazmıyorsun? diye sorsanız size bir neden bulamam. Bugün bu yazıyı yazmamı sağlayan yukarıdaki gördüğünüz fotoğraf. Fotoğraftaki duvara asılı olan çerçeve Antakya’daki evimde odama astığım ve yatağımın tam karşısında duran çerçeve. Depremden iki ay sonra bu fotoğrafı bana çocukluk arkadaşım gönderdi. Eşyalarını toplamak için evine gelen eşi, bizim evin de son durumunu merak ettiği için geçtiğinde bu kadar büyük sarsıntılara rağmen duvardan düşmemiş olan bu çerçeveyi görüyor ve hayrete düşerek, umudun simgesi olarak fotoğrafı çekip arkadaşıma göndermiş. Fotoğrafı gördüğümde önce duvarın çatlaklığı beni korkuttu ve sağsalim çıkabildiğimiz için dua ettim sonra düşmemiş olmasına ben de çok şaşırdım. Uzunca bir süre bakmaya devam ettim, baktığım her saniye hiçbir şeyin artık eskisi gibi olmadığını, olmayacağını anlamamı sağlıyordu tam umutsuzluğa kapılacakken çerçevenin içindeki posterde yazan yazı gözüme ilişti ve yeni bir başlangıç için umut oldu.

“Hayattaki en iyi şeylerden biri de bu. Yaşanacak daha bir sürü bahar var.”
ANNE SHIRLEY